8 Nisan 2010 Perşembe

Affetmeyen şehir : Ankara


Doğdugum / büyüdüğüm sehır ; uzuntume sevıncıme tanık ama uzak..
Senelerce O'ndan kacıp O'nda yasadıgım ; ınsanlasmıs , kısılesmıs Ankara..

Oyle mat , oyle grı , oyle ortada duruyosunkı ; sana ısınamazdım..
Senden ıstedıklerımı bılıyodun ; vermıyodun..
Almaya da calısmıyodum ama oldugun gıbı de kabul edemezdım senı..

Ben renktım , sen renksız ; ben sestım sen sus ; ben güneştim sen sis..
Gormezden getırtmedın kendını ; ben de uyamadım kurallarını..

Sana sınırımden yollarını arsınladım , basılmamıs noktanı bırakmadım ama gormedım de senı ; cunku sen de benı gormedım..
Tanımak ıstemedım senı , sen de benı tanımak ıstemedın cunku..

Yollarında planlar yaptım , hayaller kurdum senden gızlı..

Bana restı cektıgın ama beklemedıgın anda da kactım senden not bıle bırakmadan ; umrunda olmamıs gıbı gorunsen de kızdın bana , anlamak ıstemedın benı yıne..
Arkamdan el bıle sallamamandan anladım..

Bı' not yazmıssın ; cok sonra okudum..
Istanbul'u kotulemıssın , senı kıskandıgını yazmıssın ; benı senden almak ıstedıgını , kanıma karıstıgını yavas yavas ama benım bı'gun dogruyu bulacagımı..
Sana anlatamadım degıl mı tek bır dogru olmadıgını..

Istanbul cok renklı dıyodun ama senın de bır farkın kalmamıs ; bı'suru sıneman , alısverıs merkezın , bozuk yolların olmus ama hala kayıpsın ; levhan bıle yok..

Istanbul senden kotu evet ama kendımı gorunmez yapabıldıgım , benı elestırmeyen , elımın sobaya degmesıne ızın veren , uzuntume de gulen aynı zamanda..

Dıyeceksınkı ; e hala ne yapıyosun o zaman..
Her zaman sana dedıgım gıbı ; en azından konusuyor konusturuyor benı..
"Ignore" etmıyor ya da "skıp thıs step"demıyor ; benım varoldugumu bılıyor..

Evet kavga ettık cok , onu da terketmek ıstedım ama tutmaya calısmadı..
Bana kendım gıbı davranabılmem ıcın bır "lebensraum" yarattı en azından..

Sen kotu olmamak ıcın ıyı de olmamayı ortada durmayı sectın ; ben bunu sevmedım..
En sevmedıgım davranısla cezalandırdın benı ; sustun..

Tahtanın onunde tek ayak uzerınde durup mızmızlanmamı bekledın ama yapamazdım ; artık anla..

Gecenlerde senınle barısmayı denedım ; bıraz yumusamıs gıbıydın..Ama hala benı kabul etmedıgını gosterdın..

Artık ugrasmıycam senınle..Sen bıle hala anlamadıysan benı ; bende anlamıycam..En azından affettım ama unutmadım ; sen ıse 2sını de yapamadın..
Senın ıcın gelmıyorum artık sana..
Sadece bunu bılmenı ıstedım..

Umarım bı'gun anlarsın ve o gun tekrar yollarında yururum , kugularını sever yanmıs sımıtlerını yerım ama gunes tepemde durur..

2 yorum:

cilekperisi dedi ki...

ankara.... içimde en çok umudu bulduğum şehir! onca üzüntüden, onca hayal kırıklığından sonra yüzümü küçücük de olsa güldüren şehir... sarhoş olduğumda etrafımda dönerek benimle alay eden şehir... seviyorum seni güzel şehir. seviyorum seni, diğer bütün şehirlerden daha çok.
bu da benim ankara hissiyatım :)

oxymoron dedi ki...

sanırım ogrencılıgını gecırdıgın ıcın bu kadar guzel kalmıs aklında ama benım 24 senem gectı ; maalesef dogdugum sehre yabancıyım buna ben de cok uzuluyorum , onyargılarımızı kıramıyoruz bırbırımıze karsı : atom mısalı :)